SEVGIYI HAKEDECEK INSAN BULMAK..

SEVGIYI HAKEDECEK INSAN BULMAK

Kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz değneği ve el yordamı ile otobüse binmişti.Şoför:Soldan üçüncü sıra boş hanımefendi, dedi.Kadın 32yaşında güzel bir bayandı ve eşi oldukça yakışıklı bir deniz subayı idi.Bundan bir kaç ay önce yanlış bir teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti genç kadın ve asla göremeyecekti.

Kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kendi kendine bir söz vermişti.Asla karısını yalnız bırakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti. Günler geçiyordu.Kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor,çok sevdiği kocasına yük olduğunu düşünüyordu.Eşinin bu içine kapanık,karamsar hali kocayı çok üzüyordu.Bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu, karısı günden güne kendi içine kapanık dünyasında kayboluyordu.Bütün gün düşündü koca, nasıl yardım edebilirim güzeller güzeli eşime diye.Birden aklına eşinin eski işi geldi.Geri dönmesini isteyecekti.Ama bunu ona
nasıl söyleyecekti, çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi.

 Bütün cesaretini toplayarak akşam karısına konuyu açtı.Karısı dehşetle gözlerini açtı:Ben bunu nasıl yaparım ben körüm, diye bağırdı. Kocası ona destek olacağını, her sabah kendisinin işe bırakacağını ve akşamları da iş çıkışında alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi.Çünkü eşini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu.Kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü eşini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu. Her sabah eşini işine bırakıyor ve akşamları da alıyordu fedakar koca.Günler böyle ilerledi, karısı eskisinden biraz daha iyiydi.Fakat kocası daha fazlasını istiyordu, kendisine söz vermişti sonuna kadar gidecekti.Aksam karısına:Artık işe kendin gidip gelmelisin, dedi.Kadın şaşırmıştı.Bunu asla yapamayacağını söyledi.Kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini topladı.Bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu.

 Sabahları kadın artık otobüs durağına kendisi gidiyor,
otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek işine gidebiliyordu.Günler günleri kovaladı, hiçbir problem yoktu.Yine bir gün otobüse binerken, şoför:Sizi kıskanıyorum,hanımefendi dedi.Kadın kendisine söylenip söylenmediğini anlayamadan,neden diye sordu.Şoför:Çünkü her sabah sizin arkanızdan bir deniz subayı genç adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakıyor, otobüsten indikten sonra yeşil ışıkta yolun karşısına geçmenizi bekliyor siz binaya girdikten sonra arkanızdan öpücük yollayıp size her gün sevgiyle el sallıyor, dedi.
HERKESIN BU KADAR SEVMESI VE SEVILMESI, HEPSINDEN DE ÖNEMLISIBÖYLE BIR SEVGIYI HAK EDECEK INSANI BULMASI DILEĞIYLE... 

Bu Kadar Sevebilirmisiniz ?...

Bu Kadar Sevebilirmisiniz ?...

Biraz uzun gibi ama kesinlikle okurken farkına varmadan bitirmiş olacaksınız....... Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. 

Gençtiler, çok genç... 
Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... 

Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, "bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur" diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... "Senin için ölürüm" derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma "Hayır, ben senin için ölürüm" diye yanıt verirdi hep... 

Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, "Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak...." Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, "Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma" Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.... 

Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. 

Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde "satılık" levhası asılı olan. "Ne dersin, bu evi alalım mı?" dedi adama. "Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı..." "Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?" diye yanıt verdi adam. "Amerika'daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık...." 

Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika'ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: "Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut..." 

Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, "Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat" diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... 

Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, "Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım" diye sözünü kesti arkadaşı. "O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya...." "Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları" diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... 

Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, "son bir kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadın, "defol" dedi nefretle... 

İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika'ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin kalması için dua ediyordu. 

Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. "Sen, buraya ne yüzle geliyorsun" diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. "Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor." dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: "Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika'daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldığını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika'ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi..." Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, "Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem" diyordu... Sırayla okudu; "Seni çok sevdim", "Seni sevmekten hiç vazgeçmedim", "Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim." "Fakat benim için ölmeni istemedim" "Şimdi bana söz vermeni istiyorum." "Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?" son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: 

"Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım...."




Bu kadar sewebilir misin?

Bu suları içmek zorundamıyız..!

Damla Su gerçekleri

Ülkemizde faaliyet gösteren Damla Su CocaCola’nındır. Damla Su ile ilgili çarpıcı iddalar yapılmaktadır.

İşte Damla Su gerçekleri: PEK ÇOK RESTORANDA VEYA LOKANTADA FİKRİNİZİ SORMADAN, DAMLA SUYU GETİRİP HEMEN AÇIYORLAR…

Dün gece eve dönerken su almak üzere markete uğradım, görevliye şöyle sordum: 1,5 lt. su var mı? Ama Turkuaz/Damla dışında lütfen Turkuaz çıktığından beri bu şekilde su alıyordum artık. Para verip kötü su içmeye hiç niyetim yok!

Marketteki adamın dediklerini aynen aktarıyorum:

– Abi, ben o sudan satmıyorum. İnan ki gelen müşterilerden onda dokuzu senin söylediğin şeyi söylüyor. Peki, neden halen satıyorlar?’ diye sordum.
– Abi, Turkuaz/Damla suyu, marketlere bedava veriliyor, satarsan kara geçiyorsun, satmazsan öylece duruyor. Ama ben satmıyorum, çünkü alan yok. Ayrıca CocaCola satanın Turkuaz/Damla da satma zorunluluğu var, hatta Başka su sattırmamaya çalışıyorlar. Uzun söze gerek yok; hiç kimse almazsa, hiç kimseye satamazlar...

Lütfen okuyun, okutun!

Bir şeye dikkatinizi çekmek istiyorum. Türkiye’de bazı şişeli içme suları doğal kaynak suyu değil. Doğal kaynak sularında devlete para ödemeniz gerekiyor, artı bu tesislerin yatırım maliyeti çok yüksek. Dolayısıyla CocaCola ne yaptı, kaynak suyu araştırmalarının maliyetlerini çok yüksek bulduğu için Bursa/Kestel ovasındaki CocaCola fabrikasında derin kuyu pompalarıyla ovanın suyunu çekerek bunu da termostan geçirip filtre ederek hem CocaCola meşrubatını hem de Türkuaz/Damla’ yı şişelemeye başladı. Türkuaz/Damla’ nın etiketinin üst ve altındaki Kahverengi şeritlere dikkat edin: Sofra İçeceği’ yazar.

Binlerce dönümlük tarım arazisinin bulunduğu ve CocaCola hariç hiçbir İsletmeye ‘derin kuyu pompası’ çakma izni verilmeyen Kestel ovasında, yeraltından çekilen su, filtre edilip daha sonra içine bazı mineraller katıldıktan sonra Türkiye’nin en ücra kasabalarına bile satılıyor ve lıkır lıkır içiliyor. Bazı yazlık kasaba ve köylerde neredeyse Turkuaz/Damla harici içme suyu bulamazsınız çünkü dağıtım ağı çok güçlü. Bayilere baskı bile olduğu yolunda duyumlar aldım. Turkuaz/Damla içmeye Devam edecekseniz, unutmayın, yapay bir su içiyorsunuz. Duyarlı bir vatandaş olarak konuya dikkatinizi çekerim. Her tarafı doğal kaynak sularıyla dolu memlekette, millete kuyu suyunu zorla ve de üstüne para alarak içiriyorlar. İçmeyin arkadaşlar! Gönderenin Notu: Kola’nın Ülkesi’nin 1960 lı yıllarda, Özellikle ilkokul Öğrencilerine Ücretsiz süt tozu, balık yağı ve peynir yardımı yaptığını, bu tarihlerden sonra Anadolu tarihinde ilk kez çocuk felci vakalarının görüldüğünü ve de sonraları Çocuk felci aşısının ‘rutin aşılar‘ arasına sokulduğunu, bu aşıların bizlere büyük paralarla satıldığını HATIRLAYIN VE UNUTMAYIN...

Küba gibi bir ülkenin ‘İnsan sağlığıyla ticaret olmaz’ diyerek, (ABD de bile patent aldığı) kanser aşısını, yoksul ülkelere ilacı, isteyen Ülkelere de patentini Ücretsiz verdiği, buna karşın tüm AB / ABD / İSRAİL’in yapay hastalıklarla hazinemizi ve sağlığımızı emdiklerini,batılı ülkelerin sağlık oyunlarını BİLİN VE UNUTMAYIN..

Ücretsiz’ adını bile söylemeyen bu malum firmalar, ‘Ücretsiz su veriyorlarsa‘ bunun nedenini DÜŞÜNÜN VE BULUN!!

Kaynak: http://www.2kr2.com/damla-su-gercekleri.html

Kış mevsiminde ruhumuza iyi gelecek huzurlu yerler...

KIŞIN RUHUMUZA İYİ GELECEK EN GÜZEL YERLER

Şu zamanlarda içerisinde bulunduğumuz kış mevsimi hepimiz için bir güzelliğe sahiptir. Kimileri yaz tatillerini beklerken kimi de kış tatillerini iple çeker. Her mevsimin ayrı bir güzelliği olmasına rağmen kış mevsimi sanki diğerlerine göre daha farklıdır. Daha sakin ve kafa dinlemek için bir tatil arayanlara tam olarak uygun bir tatil mevsimidir diyebiliriz.

KAPADOKYA

BOLU ABANT GÖLÜ

termal kaplıcası ve doğa güzelliği ile

KIZILCAHAMAM ANKARA

BOLU MENGEN NESİLCE TATİL KÖYÜ

ILGAZ DAĞLARI

muhteşem güzellikte AMASRA

RİZE ÇAMLIHEMŞİN

SAKARYA SAPANCA

BURSA OYLAT KAPLICALARI

KOCAELİ KARTEPE

KARS SARIKAMIŞ

GEREDE ARKUT DAĞI

AĞVA

BOLU KARTALKAYA

Tamamen Gerçek Hayattan Alıntı Bu Aşk Hikayesini Okurken Çok Duygulanacaksınız.

Tamamen Gerçek Hayattan Alıntı Bu Aşk Hikayesini Okurken Çok

Duygulanacak

Hüzünlenecek ve Bu Hikaye'nin Etkisinde Kalacak ve Bu Etkiyi

Üzerinizden Bir

Kaç Gün Boyunca Atamayacaksınız. Hiyakenin Konusu Bir Gençin Sonu

Ölümle

Biten Çocukluk Sevdasını Anlatıyor...

BIZIMKISI BIR ASK HIKAYESI

Sizin için ne derece önemi var bunu bilmiyorum ama ben bu satırları

yazarken

gözümden damlalar akıyor klavye üzerine. Erkekler ağlamaz lafı bana

göre

değil. Ağlamaktan hiç utanmadım,duygularım,acılarım beni boğduğu zaman

hep

ağladım.Yine ağlıyorum... Sizleri tanımıyorum ama sizlerle paylaşmak

istiyorum.Lütfen;bu satırlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen

yazılı

satırlar olarak geçmeyin. Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yaşarmış

diyeceksiniz buna eminim. Bir memur ailenin en küçük çocuğu olarak

babamın

tayininin çıktığı bir köye taşındık.Huzursuzdum,okulumu bir köy

okulunda

okumaktansa ,şehirde medenice okumak istiyordum.kaydımı yaptırdı babam

okula.İlkokul 4. sınıftan başladım köy okuluna.Beni bir sınıfa

verdiler.Öğretmen köyde yabancı olduğumu biliyordu ve hangi sıraya

oturmak

istiyorsan otur dedi bana.Bir kızın yanı boştu sadece oraya

oturdum.Hayatımı

adadığım,gidişiyle beni bitiren insanla ilk o zaman tanıştım.İsmi

Altınay idi

.Çocuk yaşımda bile onun güzelliği beni çok etkilemişti.Masmavi

gözleri,gamze yanakları ile arada bir bana dönüp gülüşü,yanlış yazdığım

notlarımda kendi silgisiyle defterimdeki hatayı silmesi beni o minik

yaşımda

ona bağladı.O dönemlerde çocukça bir arkadaşlıktı. Zaman ilerledikçe

onsuz

tek saniye geçiremiyordum.ya ben onlara gidip ders çalışıyor, yada o

bize

geliyordu.Mükemmel bir paylaşımcıydı.Yüreğini,sevgisini,dostluğunu daha

o

yaşta vermişti bana.İlkokulu birlikte okuduk ve aynı sırada

bitirdik.Hep

onunla hep ona biraz daha alışarak. Ortaokula geçtiğimizde ailelerimize

rica

ettik ve bizi aynı okula yazdırdılar, hatta aynı sınıfa,hatta aynı

sıraya

oturmamız için babalarımız öğretmenlere adeta yalvardılar.Başarmıştık.

Yine

aynı sıradaydık.Geride kalan ilkokul dönemindeki iki yılda anladım ki

onsuz

hayat bana huzur vermiyordu.Yaşımız olgunlaştıkça o beni,ben onu daha

çok

seviyordum.Çocukça başlayan arkadaşlığımız sevgiye aşka dönüşmüştü

ortaokul

yıllarımız bitmek üzereyken.Şehir merkezinde.Ailelerimiz liseye

geçtiğimiz

sırada ortak bir karar aldılar

.Buna göre tek ev kiralayacak ikimiz aynı

evde

kalacaktık.Annem de bizimle kalacaktı.Allah\\\'ım o karar bize

iletildiğinde

dakikalarca sarmaş dolaş kutlamıştık bunu.Ona aşık olmuştum.Aynı

duyguları o

da paylaşıyordu ve bunu fark eden ailelerimiz okul bittiğinde

evlendirelim

diye karar almışlardı bile.Ona tapıyordum artık.Haşa Allah\\\'a şirk koşar

gibi

günah işlercesine seviyordum.İlk elini tuttuğumda sakın bir daha

bırakma

demiştim. Yanakları kızarmıştı,utanmış ve başını önüne !

eğmiş,gülümsemiş ve

elimi sıkı sıkı kavramıştı.Artık her gün elele tutuşup okula gidiyor

okuldan

çıkarken elele dolaşıyor geziyor öyle gidiyorduk evimize.Arada bir

elleri

terler ve her terleyişte elini elimden kurulamak için çekerdi.Bunu her

yaptığında kızar elimi bırakma diye azarlardım,hep tamam tamam diyerek

gülümser ve hızla elini avucuma sokuştururdu. Her şey harikaydı,dünya

cennet

gibiydi gözümüzde.Yıllar akıp gidiyordu mutluluk içinde.Nihayet liseyi

de

bitirmek üzereydik.karne dönemi gelmişti.Karnelerimizi aldık hiç

kırığımız

yoktu.Sevinçle sarıldık birbirimize elimi tuttu.bunu kutlamak için bir

cafeye gidip cola içerek kutlayacaktık.Okulun az ilerisinden geçen bir

çakıl

yol vardı.Her zaman toz duman içinde olurdu.çakıllarla kaplıydı.O yolun

benim ve ölürcesine sevdiğim insanın ayrılmasında bu kadar rol

oynayacağını

bilsem hiç girer miydik o yola.Neler vermezdim o yolu yürümemek için.

Eli

yine elimdeydi,ansızın elini çekti,terlemişti yine eli.

Sanırım dört

adım

atmıştım.Dönüp yine azarlayacaktım.Çünkü hem elimi bırakmış,hem de

geride

kalmıştı.Dönüp baktığımda Dünya başıma yıkıldı.Sanki gök kubbenin

altında

kaldım.yerdeydi ve yüzünden kan fışkırıyordu.ne yapacağımı bilemedim

üzerine

kapandım yüzüne yapışmış saçlarını kaldırdığımda hayatımı bitiren o

görüntüyle karşılaştım.Başı kesilmiş bir tavuk gibi

çırpınıyordu.Suratına

bir taş parçası bıçak gibi saplanmıştı ve bakmaya doyamadığım mavi

gözlerinden biri akmıştı.Suratının yarısı yoktu.Hırlıyordu bana bir

şeyler

demek istiyor kanla kaplı diğer gözünü temizleyerek bana bir şeyler

demeye

çalışıyordu.Yoldan geçen bir kamyonun tekerinin altından fırlayan bir

taş

suratına saplanmıştı.Ölürcesine bir aşkı,geleceğimizi kibrit

büyüklüğünde

bir taş parçasının bitireceğini bilemezdim.Donuk donuk hiç konuşamadan

yüzüne bakmaktan başka bir şey yapamıyordum. Ellerini tuttum kaldırdım

başını göğsüme dayadı ve elimi sıkı sıkı tuttu.Akan kan ellerimize

damlıyordu.Yoldan geçen bir araba durmuş bizi seyrediyordu,hastaneye

yetiştirelim dediğimde kanlı olduğu için almadı ve kaçtı gitti.Kimse

arabaya

almıyordu.çevreme bakıp yardım eden demekten,ona dönüp seni

seviyorum,beni

bırakma,dayan demekten başka bir şey yapamıyordum.İki dakikalık bir

çırpınıştan sonra kucağımda öldü.Cennet olan Dünya 5 dakikada cehenneme

döndü.Tam dokuz yıl oldu onu yitireli.

Kendime olan güvenimi yitirdim.Artık kimseyi sevemem,kimsede beni

sevemez

korkusundan kurtaramıyorum kendimi.Bitkisel hayatta gibiyim.Tek elimde

kalan

bu net.bu net aracılığıyla sizinle paylaşmak istedim.Yitiren,ya da ben

yitirenle paylaşmak isteyen herkese elleri terlese bile ellerimi

bırakmamaları şartıyla elimi uzattım.Dost,kardeş,arkadaş ne olursanız

olun

ama elimi bırakmayın.Size sesleniyorum, elimi bırakmayın lütfen...

Bu yazıyı okurken sizinde eliniz terlediyse o zaman bilin ki sizde sevdiniz….

duygulandınız hatta ağladınız ama işte kader…

“Sevdiğin her şeyi er ya da geç kaybedeceksin, ama sonunda sevgi başka bir surette geri dönecek.

Hikayeye göre günün birinde Franz Kafka rutin yürüyüşlerini yaptığı parkta küçük bir kıza rastlamış. Kız ağlıyormuş. Oyuncak bebeğini kaybetmiş ve bu onu oldukça üzmüş.
Kafka bebeği onun yerine aramayı önermiş ve ertesi gün aynı noktada buluşmak üzere sözleşmişler. Bebeği bulamaması üzerine Kafka küçük kıza bebeğin ağzından bir mektup yazmış ve buluştuklarında kendisine okumuş:
“Lütfen benim için kederlenme, dünyayı görmek için uzun bir yolculuğa çıktım. Sana başımdan geçenleri anlatacağım.” Bu birçok mektubun ilkiymiş. Kafka küçük kızla her buluştuğunda sevgili oyuncak bebeğin hayali maceralarını özenle yazdığı mektuplardan ona okurmuş. Küçük kız da bu şekilde avunurmuş.
Derken gün gelmiş, görüşmelerin artık sonu gelmiş. Kafka son görüşmede küçük kıza bir oyuncak bebek getirmiş. Küçük kız, aslından oldukça farklı olan oyuncak bebeğe şaşkınlıkla bakakalmış. Bebeğe iliştirilmiş bir not küçük kızın şaşkınlığını gidermiş: “yolculuğum beni çok değiştirdi.”

Uzun yıllar sonra, artık bir yetişkin olmuş olan küçük kızımız, gözü gibi baktığı bebeğinin, gözünden kaçırdığı bir çatlağının içine sıkıştırılmış bir mektup bulur. Kısaca şöyle yazmaktadır:
“Sevdiğin her şeyi er ya da geç kaybedeceksin, ama sonunda sevgi başka bir surette geri dönecek.

Hazin ve ibretlik harika bir hikaye..

Tolstoy’un “İnsan Ne İle Yaşar” adlı kitabında, çiftçi Pahom’un hazin ve ibretlik hikâyesi anlatılır.

Tolstoy’ un " İnsan Ne İle Yaşar " adlı kitabında, çiftçi Pahom’ un hazin ve ibretlik öyküsü yer alır. Sıradan kendi halinde bir çiftçi olan Pahom, daha zengin bir hayatın hayalini kurmaktadır. Uzak bir yerlerde, cömert bir reisin karşılıksız toprak verdiğini duyunca, daha çok toprak elde etmek için reise gidip talebini iletir. Gerçekten de Reis herkese istediği kadar toprak veren cömert biridir. Pahom’a “Sabah güneşin doğuşundan batışına kadar katettiğin bütün yerler senin fakat güneş batmadan yeniden başladığın yere dönmen lazım.” der. “Yoksa bütün hakkını kaybedersin.” Pahom güneşin doğuşuyla beraber başlar yürümeye.

Tarlalar, bağlar, bahçeler geçer. Tam geri dönecekken gördüğü sulak bir araziyi es geçemez. Şu bağ, bu bahçe derken bakar ki güneşin batmasına az kalmış. Koşar, koşar, ama kesilir takâti. Halsiz adımlarla yürümeye devam ederken, Pahom’un burnundan kanlar damlamaya başlar. Tam başladığı noktaya yaklaşmışken, bir an yığılır yere ve bir daha kalkamaz… Reis olanları izlemektedir. Çok kereler şahit olduğu olay yeniden vuku bulmuştur. Adamlarına bir mezar kazdırır. Pahom’u bu mezara gömerler. Reis Pahom’un mezarının başında durur şöyle der: “Bir insana işte bu kadar toprak yeter." Mütemadiyen biriktirmek istiyoruz. Yiyemeyeceğimiz kadar erzak, giyemeyeceğimiz kadar kıyafet, kullanamayacağımız kadar eşya, oturamayacağımız kadar ev… Gözlerimiz midelerimizden, arzularımız ihtiyaçlarımızdan daha büyük… Tüketmeye de çok meraklıdır insan. Biriktirdiği paranın, eşyanın, malın mülkün yanında zaman tüketir, söz tüketir… Benlik biriktirirken, benliğini tüketir… Sofraya koyabildiğimiz bir bardak çayın, zeytine, ekmeğe ulaşabilmenin bir zenginlik olduğunu ne zaman fark edeceğiz? Gören bir gözü, tutan bir eli, yürüyen bir ayağı satın alamayacak ve kaybedince tekrar sahip olamayacak kadar fakiriz hepimiz. Aldığı maaşı yetiremeyenlere, modayı takip edemeyenlere, evini beğenmeyenlere, mekanı dar bulanlara, daha çok para için, hesabı daha fazla kabartmak için çırpınanlara da yeter toprağın altı. İhtiraslarımız, bitip tükenmeyen arzularımız için, az bir toprağa ihtiyaç var sadece.